Deel 1 – Hoofdstuk 1: Thera-Me - Aan de oever van het Comomeer

OEFENING EEN

Ik steek het potlood achter mijn oor. Ik houd het schetsblok naast mijn gezicht en buig iets naar de spiegel toe. Ik inventariseer mijn gelaatstrekken op het zelfportret. Eens even kijken. Ik heb de ovale vorm van mijn gezicht goed getroffen, net als mijn netjes gebogen zwarte wenkbrauwen alla Puglia, en een bevredigende Toscaanse neus, die prominent is, maar niet te groot. De lippen zijn vol in het midden, met komma’s in de hoeken. En als laatste: de ogen. Twee ronde, donkere planeten van pijn.

Ik zet het schetsblok schuin op tafel en sta op om de tekening vanuit een andere hoek te bekijken. Ik kijk al drieëndertig jaar tegen deze kop aan, dus je zou denken dat ik geen verrassingen zou tegenkomen. Ik buig me over mijn werk en knijp mijn ogen half dicht. Het haar klopt niet. Ik zet de punt van het zachte potlood plat op papier en schets snelle streepjes boven het voorhoofd, waarna ik de haarlijn uitwrijf met mijn duim zodat de fijne haartjes bij de slapen verzacht worden. Ik heb elke mogelijke techniek gebruikt om het totale effect te verzachten en de uitdrukking van dit faccia op te vrolijken, maar hoe ik ook pruts, ik kijk naar het portret van een ongelukkige vrouw.

Ik maak een foto van de schets.

Beste dokter Sharon,

Het zelfportret waarom u had verzocht is bijgesloten. Ik verdien mijn brood met het op schaal tekenen van marmeren (gebruiks)-voorwerpen. Ik ben tekenaar en verzorg ook ontwerpen voor klanten. Let niet op het gebrek aan nuance in de schets, maar het is een waarheidsgetrouwe weergave van hoe ik mezelf zie.

Er wordt gezegd dat een reis van duizend kilometer begint met één stap, maar het lijkt erop dat mijn oponthoud begon met een hele reeks misstappen waardoor ik op mijn bek ging. Daarom ben ik hier. Ik heb uw hulp nodig om op te staan en verder te gaan. Emotioneel.

Ik heb op internet uw Tips voor Tevredenheid gelezen. Maak je eigen geluk. Graag, maar dan moet ik het eerst kunnen omschrijven. Volg je hart. Dat is makkelijk gezegd, tuurlijk, volg je hart, maar alleen als je een goed richtingsgevoel hebt. Luister naar je innerlijke stem. Dat probeer ik. Als ik de dagelijkse Instagramposts lees met in de hoofdrol koffie, een koekje en het advies van een willekeurige filosoof, lijkt mijn leven juist slechter te worden. Ik probeer te veranderen, maar dat is ongelooflijk hard werken voor iemand die niet goed weet waar te beginnen. Of hoe.

Ziet u, ik ben de people pleaser van de familie, de ondergewaardeerde kok, dienstmeid, babysitter en chauffeur. Als ik in de toekomst kijk, vermoed ik dat ik ook de verpleegster word, verantwoordelijk voor onze binnenkort bejaarde ouders, omdat mijn broer en zus hun eigen gezin hebben. Ik ben net weer single en heb geen kinderen, dus heb ik nog meer tijd om iedereen van dienst te zijn. Mijn rol is vastomlijnd, alsof die in marmer is gebeiteld. En van marmer weet ik alles.

Ik heb een moodboard gemaakt, met foto’s en plaatjes van alles waarnaar ik verlang. Het bord heeft de vorm van Italië – waaruit u wel iets van mijn hartenwens zou moeten kunnen afleiden – met daarop het heuvelachtige Toscaanse landschap, de marmergroeven van Carrara en de speedboten op het Comomeer. Ik wil het leven vieren, ik wil er niet bang voor zijn.

Toen ik had besloten weg te gaan bij mijn man ben ik bij mijn ouders in het appartement in de kelder gaan wonen. Mijn familie hoopt heel erg dat ik er nog eens over zal nadenken en zal teruggaan naar mijn ex. Ze zijn niet de enigen. Iedereen in mijn geboorteplaats vindt dat ook. De Sodaliteit, de vrouwenvereniging van de kerk en de tegenhanger van de Columbus-ridders voor de mannen, heeft zelfs een (vernederende) mis voor verzoening opgedragen. Zij baden vurig voor het ene, ik voor het andere. Tijdens de echtscheidingsprocedure heb ik zo vaak de rozenkrans gebeden dat ik het gezicht van Jezus van het kruisje heb gewreven.

Ik heb al sinds mijn achttiende een paspoort, maar heb het nog nooit gebruikt. De ene na de andere donkerblauwe pagina van jacquardweefsel is maagdelijk leeg, er staat nergens een stempel en er zit geen krasje op de leren omslag. Toen ik het vorig jaar ging vernieuwen, vroeg de man achter de balie: ‘Waarom neemt u de moeite?’

Ik wil juist de moeite nemen! Ik wil weten hoe het echt is op de plekken waarover ik al fantaseer sinds ik erover heb gelezen in boeken. Is er iets voor me in de buitenwereld, dokter Sharon? Bestaat er zoiets als het paradijs? Zo ja, kunt u mij dan helpen zoeken? Met of zonder het koekje.

G.C.B., Lake Como, New Jersey