Proloog: 2017 - De geheimen van Parijs

2017

OP EEN AFSTANDJE ZIET DE NACHTBLAUWE jurk eruit of hij uit één enkel stuk zijde is gesneden. De gracieuze lijnen vallen en vloeien; ze tekenen de vorm van de paspop waarop hij wordt tentoongesteld prachtig af.

Maar als je beter kijkt zul je zien dat dat ene stuk zijde een illusie is. De jurk is samengesteld uit lapjes en restjes, zo slim aan elkaar gezet dat ze in iets anders zijn getransformeerd.

De jaren hebben hun stempel op de japon gedrukt, die zo kwetsbaar is geworden dat hij beschermd moet worden om zijn verhaal in de toekomst nog te kunnen vertellen, dus heeft de staf van het museum hem voor de tentoonstelling in een glazen vitrine gezet. Eén wand van de vitrine is een vergrootglas, waardoor de toeschouwer elk detail van het werk van de naaister kan bestuderen. Elk stukje is met de hand, met onzichtbare steekjes, aan het volgende genaaid, minusculer en regelmatiger dan een moderne naaimachine het zou kunnen. De mensen die komen kijken verwonderen zich over de complexiteit, en de tijd en het geduld die het moet hebben gekost om hem te creëren.

Er staat een geschiedenis in de vitrine tentoongesteld. Ze is onderdeel van onze gezamenlijke geschiedenis, maar ook onderdeel van die van mij persoonlijk.

De museumdirecteur komt kijken of alles klaarstaat voor de opening. Hij knikt zijn goedkeuring en de rest van het team loopt naar de bar om de hoek om het te vieren.

Maar ik blijf achter en strijk vlak voordat ik de vitrine sluit met mijn vingertoppen over de delicate zilverkleurige kraaltjes die de aandacht naar de halslijn van de jurk trekken. Ze zijn een briljante strategie om de aandacht van de lapjesdeken af te wenden, als een constellatie sterren in een nachthemel. Ik zie voor me hoe ze het licht moeten hebben gevangen en de blik van de toeschouwer naar boven zullen hebben geleid, naar de vloeiende halslijn, de contouren van de jukbeenderen, de ogen van de draagster van de japon; ogen die datzelfde licht in zich droegen.

Ik sluit de vitrine en weet dat alles klaarstaat. Morgen gaan de deuren van de zaal open en komen hier mensen naartoe om de jurk te bewonderen die ze op affiches aan de muren in de Métro hebben zien hangen.

Op een afstandje zullen ze denken dat hij uit één enkel stuk zijde is gesneden. Pas als ze hem nauwkeuriger bestuderen, zullen ze de waarheid zien.