Epiloog - Schijnverloofd met een lord

Jane stond naast Richard voor een priester die een lang wit gewaad droeg, geborduurd met gouden en zilveren draden. De zon scheen door de glas-in-loodramen en wierp heldere kleuren op de kerkgangers. De mannen achter Richard en Jane droegen lange, donkere rokkostuums en de vrouwen waren gekleed in witte of pastelkleurige gewaden. Hun kappen waren versierd met kant, witte bloemen en veren.

Witte rozen, sleedoorn en pioenrozen vulden de kerk met een zoete geur, die zich mengde met de diepere tonen van wierook. Aan de uiteinden van de kerkbanken stonden boeketten, de vrouwen droegen corsages, de mannen een bloem in hun knoopsgat. Zelfs het altaar was versierd met bloemen.

Jane's kant van de kerk was een collage van bekende gezichten, getekend door de ontberingen van het leven, maar onverwoestbaar en levendig in hun gezamenlijke vreugde. Haar broer Thorne, die er even imposant uitzag als altijd, had een glimlach op zijn gezicht die zijn strenge trekken verzachtte. En zijn metgezellen, Brace, Tristan en Morgan, deelden zijn ongebruikelijke vrolijkheid.

Atticus, Reuben en Ruby toonden zich hun authentieke zelf en waren zo bescheiden als altijd; je zag meteen hun Whitechapel-afkomst. Hun opgelapte en verstelde kleding contrasteerde met de pracht van de kerk, maar dat deed geen afbreuk aan hun goede humeur. Jane's leerlingen, onder wie Alfie, Lily en Peter, die met hun ouders aanwezig waren, glimlachten allemaal breed. Hun opwinding en verbazing was te zien op hun gezicht.

Aan Richards kant had de pronkende pracht van de Londense ton zich verzameld. De glanzende stoffen en de verfijnde snit van hun kleding weerspiegelden hun bevoorrechte levensstijl. Richards familie – Preston in zijn perfect op maat gemaakte rokjas, Penelope en Calliope in hun prachtige jurken, en Grootmoeder in een van mevrouw Newmans adembenemende creaties die recht deed aan haar leeftijd en tegelijkertijd haar gelaatstrekken omhoog haalde – glimlachte vol vreugde en goedkeuring.

Sebastian en Emma vormden samen met andere onberispelijk geklede dames en heren een elegant tafereel. De fonkelende juwelen, de geborduurde sjaals en de kunstig gearrangeerde kapsels wedijverden om aandacht en gaven een oogverblindend beeld van rijkdom en status.

Maar ondanks het scherpe contrast tussen Richards en Jane's wereld, hing er een onmiskenbare harmonie in de lucht. Een gevoel van wederzijds respect overbrugde de kloof, draden van liefde en nieuwsgierigheid verweefden beide kanten met elkaar. Voorname dames wisselden een warme glimlach uit met moeders uit Whitechapel. Elegant geklede heren knikten naar Thorne en zijn mannen. De welgestelden en de bescheidenen genoten evenzeer van Jane's en Richards vreugdevolle verbintenis. Een onverwachte kameraadschap bloeide op en maakte de weg vrij voor vriendelijke interacties en gedeeld gelach.

Eerwaarde Philips kuchte en vroeg Richard en Jane om hun geloften na hem te herhalen. Jane kende de hare uit haar hoofd.

Met trillende handen keerde ze zich naar Richard en keek in zijn prachtige blauwe ogen. Hij zag er zo goed uit in zijn zwarte rokkostuum met de hoge, opstaande kraag en de witte, kunstig geknoopte kravat om zijn hals. Hij droeg in zijn knoopsgat een witte roos, die leek op de corsage op haar jurk.

Zijn ogen lichtten gewoon op toen hij haar aankeek, en ze verdronk erin, omdat ze wist dat er op dit moment niemand anders voor hem bestond dan zij. En zij voelde hetzelfde.

'Ik, Jane Grant...' zei ze, terwijl ze hem in de ogen keek en de woorden haar moeiteloos over de lippen kwamen, 'neem jou, Richard Seaton, tot mijn echtgenoot. Ik beloof hierbij plechtig je lief te hebben en te eren, tot de dood ons scheidt.'

De gasten waren zo stil geworden dat zelfs het geschuifel van voeten en het geritsel van kleding luid in haar oren klonk. Haar hart klopte snel en gestaag in haar borst toen Richard, tegen alle fatsoensnormen in en onder de afkeurende blik van de dominee, haar handen in de zijne nam. Een behaaglijke warmte verspreidde zich door haar heen bij zijn aanraking en ze keek stralend naar hem op. Ze was verslaafd geraakt aan het gevoel van zijn lichaam tegen het hare. Zolang hij haar aanraakte, voelde ze zich vredig en kalm.

Zo voelde het dus om erbij te horen.

Zijn ogen fonkelden terwijl hij haar blik vasthield en zacht antwoordde: 'Ik, Richard Seaton, neem jou, Jane Grant, tot mijn wettige echtgenote. Ik beloof plechtig je lief te hebben en te eren, tot de dood ons scheidt.'

Jane glimlachte en haar zicht werd wazig.

De dominee hief zijn handen op. 'De Heilige Schrift leert ons: "Liefde is geduldig, liefde is vriendelijk. Ze is niet jaloers, ze praalt niet, ze is niet trots." Moge deze goddelijke liefde altijd jullie pad verlichten. Moge de Heer jullie zegenen en beschermen. Moge de Heer over jullie waken en jullie genadig zijn. Moge de Heer jullie zijn gunst bewijzen en jullie zijn vrede schenken. Vanaf deze dag zullen jullie samen gaan. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest zegen ik jullie verbintenis. Ik verklaar jullie hierbij tot man en vrouw.'

De kerkgangers barstten in gejuich uit en Hercules blafte vrolijk aan Thornes voeten. Richards grijns zorgde ervoor dat Jane van oor tot oor glimlachte. Een kakofonie van gejuich en luid geroep weerklonk om hen heen toen Richard naar haar toe boog en fluisterde: 'Ik houd van je.'

'En ik van jou,' antwoordde ze.

'Hemel, ik wil je kussen,' mompelde hij.

'Ik jou ook.' Ze wierp een snelle blik op de priester. 'Maar doe het maar niet, anders krijgt dominee Philips nog een rolberoerte.'

Hij lachte. Kort daarna verlieten Richard en Jane hand in hand de kerk en stapten de frisse Londense lucht in. Aan de overkant van de drukke straat vol paardenkoetsen waren groene parkjes te zien, met aan weerszijden rijen bruine en rode bakstenen huizen. Hun gasten stonden in twee rijen en lieten rozenblaadjes op hen neerdalen. Jane gilde vrolijk en leunde tegen Richards sterke schouder.

De gasten volgden hen terug naar Sumhall, waar hun huwelijksontbijt zou plaatsvinden. De eetzaal werd helder verlicht door de zon. Jane en Richard begroetten hun gasten bij aankomst en bedankten hen voor hun komst. Er was eten in overvloed; de heerlijkste delicatessen waren voor de bruiloft bereid.

De enorme houten buffettafel stond in het midden van de grote eetzaal. Dunne plakjes ham en spek, omeletten, verschillende soorten brood, vijf soorten jam, gerookte zalm, gebakken kabeljauw en een schaal vol fruit – appels, sinaasappels, perziken en kersen, het meeste ongetwijfeld geïmporteerd – stonden in een cirkel opgesteld rond versgebakken taarten. Een bruingele perentaart werd geflankeerd door een kersentaart, met daarop een deegraster bestoven met poedersuiker. Ook waren er vleeswaren van koude rosbief en kipfilet.

Richards en Jane's spullen waren al ingepakt, zodat ze direct na de receptie op huwelijksreis naar Grandhampton Court konden vertrekken. Hercules zou natuurlijk meegaan. Zoals Richard in het begin had gezegd, had de hond frisse lucht nodig en moest hij in de natuur kunnen rondrennen om op eekhoorns en konijnen te jagen. Na hun terugkeer zouden ze in het huis van Richard gaan wonen, dat zijn vader hem had nagelaten voor als hij zou trouwen en een gezin zou stichten.

Alle Seatons waren aanwezig, evenals Penelopes vader en haar nicht Alexandria.

En Jane kon nauwelijks stoppen met glimlachen. Dit was de familie waar ze altijd naar had verlangd. Het gevoel eindelijk compleet te zijn overspoelde haar in een warme, tintelende golf. Ze voelde zich groots en licht, alsof ze de hele wereld kon omarmen.

Toen Richard met Thorne en Preston praatte, leek het gesprek ongecompliceerd en vreedzaam te verlopen… alsof ze elkaar twee dagen geleden niet bijna hadden neergeschoten. Opgelucht dat haar nieuwe echtgenoot en haar broer het blijkbaar beter met elkaar konden vinden nu, stond Jane met Calliope en Sebastian bij het raam.

'Sebastian, heb jij misschien contacten bij de marine?' vroeg Calliope. 'Ik heb geprobeerd rond te vragen, maar ik kom geen steek verder. De tijd dringt en we moeten iets doen om Spencer te vinden.'

Sebastian glimlachte en wierp een snelle blik op Richard en Preston. 'Preston heeft me verteld over de ronselbende. Ik weet zeker dat je broers in een veel betere positie verkeren om dit soort onderzoek te leiden. Bovendien weet ik vrij zeker dat ze niet willen dat ik iets doe wat jou aanmoedigt.'

Calliope en Jane wisselden een blik. Natuurlijk zouden ze dat niet willen.

'Calliope kent al een heer,' zei Jane tegen Sebastian. 'Ze kan hem gewoon gaan opzoeken. Daar heeft ze de toestemming van haar broers niet voor nodig.'

Sebastians gezicht vertrok. 'Welke heer?'

'De hertog van Kelford,' zei Calliope met een twinkeling in haar ogen.

'De hertog van... Is dat degene met wie je op het koninklijk bal hebt gedanst? Nee, Calliope. Je broers helpen hem een vroeg graf in. Hij is een schurk!'

Calliope haalde haar schouders op. 'Het gaat me alleen om het verkrijgen van informatie.'

Sebastian schudde zijn hoofd. 'Oké dan. Maar je moet beloven hem alleen op te zoeken in het bijzijn van Preston of mij.'

Calliope knikte. 'Dat beloof ik.'

Sebastian zuchtte. 'Je hebt geluk. Ik ken Kelford en heb via gemeenschappelijke kennissen gehoord dat hij is toegewezen aan het wervingsbureau.'

Er verscheen een guitige glimlach op Calliopes gezicht. 'Nou, is dat niet een prachtig toeval...'

Jane staarde haar aan. De charmante blonde heer had Calliope behoorlijk van haar stuk gebracht, hoewel ze normaal gesproken zo kalm en beheerst was. De bezorgdheid om haar nieuwe vriendin zorgde voor een lichte kramp in haar maag.

'Calliope, je gaat toch zeker met Preston of Sebastian, hè?' vroeg Jane. 'Alsjeblieft?'

‘Natuurlijk!' Calliope haalde onverschillig haar schouders op.

Maar om de een of andere reden stelde dat Jane totaal niet gerust.

Een heerlijk warme en zware hand landde op haar rug.

'Mag ik je ontvoeren, liefste?' Richards zijdezachte stem drong door tot haar oor.

'Natuurlijk mag je dat,' zei ze en draaide zich naar hem om. 'Echtgenoot.'

Hij lachte zachtjes en keek naar Calliope en Sebastian. 'Verontschuldig ons, alsjeblieft.'

Toen pakte hij haar hand en leidde haar de eetkamer uit naar de woonkamer, die op dat moment leeg was. Hij deed de deur dicht en deed hem op slot, draaide haar toen om en trok haar met een zacht geritsel van haar zijden jurk in zijn armen. Het gevoel van zijn harde lichaam tegen het hare, de geur van zijn parfum – sandelhout en peper – die haar omhulde, het voelde als thuiskomen.

'Eindelijk kan ik je kussen,' zei hij.

Hij boog zich voorover, zijn lippen slechts centimeters van de hare, en wachtte. Ze sloot haar ogen en hief haar gezicht op, waarna hun lippen elkaar raakten. De vlinders in haar buik kwamen tot leven en haar knieën werden week, maar zijn sterke armen hielden haar stevig vast.

Zijn kus was in het begin zacht en zoet en joeg een rilling over haar rug. Zijn tong streelde de hare, en hun kus werd steeds intenser.

Jane sloeg haar armen om zijn nek en hij leidde haar achteruit tot ze de muur bereikte. Zijn lippen smaakten naar thee en aardbeien. Ze liet haar vingers door zijn volle, zijdezachte haar glijden, terwijl haar hele lichaam keer op keer ja tegen hem zei. Ja tegen zijn aanraking. Ja tegen zijn ziel. Ja tegen het één zijn.

Toen verplaatsten zijn kussen zich van haar lippen naar haar kaaklijn, langs haar hals omlaag, naar haar decolleté en haar borsten.

Ze hijgde, niet meer in staat om te denken, en ging op in het pure genot. Hoe kon ze ook maar één gedachte vormen wanneer hij haar borsten uit haar jurk en korset bevrijdde, ze likte en haar huid plagerig tussen zijn lippen nam, en haar zacht en eerbiedig aanraakte?

Toen cirkelde zijn tong om haar tepel, een maal, twee maal, wat de heerlijkste vlagen van pure gelukzaligheid door haar heen stuurde. En wat kon ze anders doen dan een verrast 'oh' uitbrengen toen hij haar tepel in zijn mond nam en eraan zoog?

Ze smolt weg toen een golf van prikkelende warmte door haar lichaam stroomde, die haar hele wezen verzwakte en haar zo soepel maakte als warme was.

De plek tussen haar benen voelde heet en gevoelig aan. Een klein stroompje vocht kwam uit haar vrij en ze huiverde, opgelucht te weten dat dit een teken was dat ze klaar was voor Richard.

Haar binnenste trok samen. Ze wilde dat zijn lange, harde erectie haar zou binnendringen, haar zou oprekken en haar zou nemen zoals die nacht.

Ze sloeg haar been om zijn middel en wreef zich tegen hem aan, waarbij ze zijn harde en hete lengte voelde die tegen zijn broek drukte. Terwijl ze tegen hem aan schuurde, voelde ze zo'n lust dat ze begon te jammeren en te kreunen. Richard slaakte een rauw geluid en bewoog zijn heupen op en neer, wat haar alleen maar meer genot bezorgde. Sneller... dichterbij...

'Jane...' gromde hij. 'Je wordt nog mijn ondergang.'

Hij richtte zich op haar andere borst en begon haar tepel te likken.

Met een twinkeling in zijn ogen liet hij daarna haar borsten los en zakte op zijn knieën.

'Richard?' vroeg ze.

Er volgde een geritsel van haar rokken en het gevoel dat haar onderrokken werden opgetild en over haar benen omhooggeschoven.

'Wat doe je?' wilde ze geschrokken weten.

Hij wilde toch zeker niet...

Maar dat was precies wat hij deed. Zijn handen gleden langs de binnenkant van haar dijen omhoog en spreidden ze een beetje. Toen legde hij een van haar benen over zijn schouder en kon ze zijn hete adem op haar vrouwelijkheid voelen.

'Richard!' riep ze uit.

Dit was iets verbodens. Iets opwindends. Iets wat ze zich nooit had kunnen voorstellen.

'Sst, liefje,' mompelde hij terwijl hij haar plooitjes met zijn vingers spreidde, en alles in haar trok samen van lust, van stoutmoedigheid. 'Ik wil je het ultieme genot schenken, echtgenote.'

En toen waren zijn lippen daar... precies daar! Het was een zoet, intens genot dat haar bijna deed schreeuwen.

Zijn tong begon langzaam tussen haar plooitjes te glijden, op en neer en in cirkels. Hij streelde elk verborgen hoekje van haar, elke intieme plek, en deed Jane naar adem happen.

Onbeschrijfelijk genot welde in haar op, precies daar. Haar vingers groeven zich in zijn harde, brede schouders. Ze leunde met haar rug tegen de koude muur, maar het voelde alsof ze vloog, in de lucht zweefde.

Zijn tong vond dat heerlijke plekje, ergens in haar kern. Hij gleed erlangs... steeds weer... en toen likte en zoog hij opnieuw aan haar...

En toen was er nog iets... een vinger die in haar gleed, precies daar waar het verlangen in haar het hevigst was en ze hem het hardst nodig had. Hij duwde zijn vinger dieper in haar, boog hem en begon dat heel speciale plekje te strelen, waardoor ze slap en warm werd.

'Hemel, wat ben je nauw en zoet,' fluisterde hij tegen haar lichaam.

Die vinger in haar begon te bewegen, hij draaide rond en rond. Richard deed iets waardoor haar heupen in beweging kwamen, zodat ze zich schaamteloos tegen zijn vinger, zijn lippen en zijn tong wreef, terwijl de lust in haar zich opbouwde – hoger en hoger, heter en heter.

Strakker en strakker.

Ze was op weg naar ergens, naar die prachtige plek – hoger, dichterbij, dáár... ergens in de wereld van explosies, zoet genot en samentrekkingen en golven die over haar heen spoelden.

Ze merkte dat ze naar adem snakte, misschien te luid. Misschien riep ze ook zijn naam, want plotseling was hij niet meer bij haar benen, drukte zijn lichaam tegen het hare en zijn hand op haar mond om haar kreten te dempen.

En toen liet ze zich tegen hem aan vallen.

Richard leunde een stukje achterover en keek haar in de ogen, en op dat moment wist ze dat niets anders belangrijk was. Niets dan zij tweeën samen – verzonken in deze verbinding – en er was niemand anders in zicht.

'Ik houd van je, Jane,' zei Richard ernstig, alle lichtheid was uit zijn ogen verdwenen. Het was alsof hij een eed aflegde. Een belofte die hij zijn leven lang niet zou breken. 'Ik kan niet wachten om elke dag van mijn leven naast je wakker te worden.'

Een zwerm vlinders fladderde in haar borst.

'Ik houd van jou, Richard. Jarenlang had ik het gevoel dat ik nergens thuishoorde. Maar nu weet ik dat het kwam omdat ik altijd voorbestemd was om bij jou te horen.'

* * *