Hoofdstuk 24 - Schijnverloofd met een lord

Toen Richard de hoek van de gang omkwam, botste hij tegen iets zachts en glinsterends. Een gilletje weerklonk in de gang, waardoor hij een moment verstijfde. Het was niet iets waar hij tegenaan was gebotst... het was iemand – Jane. Ze wankelde, verloor haar evenwicht en stond op het punt te vallen.

Instinctief stak Richard zijn armen uit en pakte haar bij haar tere schouders. Lieve hemel, ze was een verschijning in de weelderig gemaakte baljurk, die uiterst zorgvuldig was vervaardigd om haar natuurlijke elegantie te benadrukken. De jurk vleide haar figuur en accentueerde haar rondingen, haar slanke hals en haar borst, die op het ritme van haar ademhaling op en neer ging.

Hij was sprakeloos.

Zijn blik gleed over haar en nam haar aanblik in zich op. Het leek alsof de lange gang, waar vandaan deuren naar verschillende kamers leidden, vervaagde. Het grote raam aan het einde van de gang hulde Jane in een aureool van zonlicht, waardoor voor zijn geestesoog het beeld van een kerkschip ontstond, waarin zij voor hem stond en haar geloften aflegde.

‘Jane…’ vond hij eindelijk zijn stem terug, die niet meer was dan een fluistering die verloren ging in de pracht van het huis, ‘je ziet er absoluut adembenemend uit.’

Met een snelle beweging streek Jane een losgeraakte haarlok weg, die aan de rand van haar bril was blijven haken. ‘Dank je,’ mompelde ze, terwijl haar borst zwaar op en neer ging.

Ze zag er ongelooflijk verleidelijk uit. Haar wangen waren rood, haar pupillen verwijd en haar lippen verleidelijk rood. Alleen al haar aanwezigheid en haar bedwelmende geur deden zijn bloed sneller stromen en wekten een allesverterend verlangen in hem op. Maar hij wilde meer dan haar lichaam. Hij verlangde naar een plekje in haar hart. Hij verlangde ernaar dat ze zijn vrouw werd.

‘Kan ik je even spreken?’ vroeg hij.

Haar blik schoot naar de gesloten deur van Calliopes slaapkamer, van waaruit gedempte stemmen door het robuuste hout drongen. ‘Ik heb niet veel tijd. Ik moet nog twee andere jurken passen.’

Hij knikte en leidde haar voorzichtig naar het raam dat het einde van de gang verlichtte.

De afgelopen drie dagen hadden ze het onderzoek niet kunnen voortzetten omdat Reuben afwezig was. Maar zijn verplichting om zich met Jane in het openbaar te vertonen, was niet gestopt.

Hoewel het niet echt meer een verplichting was – integendeel. Haar zien was even noodzakelijk geworden als ademhalen.

Gisteravond had Richard Jane opgezocht om met haar naar de kunstsalon van zijn schoonzus Penelope te gaan. Terwijl hij op Jane had gewacht, had Thorne hem met een donkere, waarschuwende blik aangekeken.

‘Is alles in orde voor de bruiloft?' had Thorne koeltjes gevraagd, terwijl hij peinzend de brandy in zijn glas wervelde.

Richard had geknikt. 'Uiteraard. De keuken in Sumhall bereidt het feestmaal voor.'

Thornes blik had hem doorboord als een speld die een insect aan een displaybord vastprikte. 'Goed. Zorgt u er maar voor dat de bruiloft zonder problemen doorgaat. Denk aan onze afspraak.'

De gedachte om de verloving te verbreken bezorgde Richard kippenvel, maar niet van angst. Hoe zou hij het ooit over zijn hart kunnen verkrijgen om deze vrouw te verlaten?

In Penelopes salon was het gesprek tussen Jane en hem erg levendig geweest. Haar ogen hadden helderder geschitterd dan de kroonluchter die aan het plafond hing. Ze had hem het gevoel gegeven alsof zijn voeten de grond niet meer raakten en hij door de nachthemel kon zweven. De gevoelens die hij voor haar had, waren overweldigend, een warmte die zich door zijn hele lichaam verspreidde.

Zou zij hetzelfde kunnen voelen?

Zou zij, na alles wat ze hadden doorgemaakt, mogelijk dezelfde gedachten hebben als hij?

‘Jane,' begon hij, 'ik wil heel openhartig zijn. Ik weet dat we hebben afgesproken om uit te zoeken wat er met Spencer is gebeurd. Maar...' Zijn hart klopte snel in zijn borst. 'Wat als we de verloving niet verbreken?'

Jane begon sneller te knipperen en de blos op haar wangen verdween. Zijn lichaam werd koud. Dit was niet de reactie waarop hij had gehoopt. 'Maar, Richard...'

'Als je antwoord nee is, dan vraag ik je om het te heroverwegen. Wees mijn vrouw. Laten we de verloving niet verbreken. Trouw met me.'

Ze trok haar handen uit de zijne en slikte zwaar. 'Richard, dit is niet wat we hebben afgesproken. Waarom zou je dat willen veranderen?'

Hij deinsde terug, terwijl er een knoop in zijn maag ontstond. Het was één ding om je voor te stellen dat je je gevoelens voor haar bekende. Ze daadwerkelijk onder woorden brengen was iets heel anders. Zijn hart voelde zich onbeschermd en breekbaar, net als toen bij lady Charity. Hij wist dat Jane twijfelde, net als lady Charity. En dat kon hij gewoonweg niet verdragen.

'Wil je dit vanwege Thornes dreigement?' vroeg Jane, waarmee ze hem uit zijn gedachten haalde.

Dat was een ander punt. Toch was hij niet echt bang voor Blackmore. Misschien zou hij dat wel moeten zijn, maar dat was hij niet.

'Als dat zo is, maak je dan geen zorgen. Thorne neem ik wel voor mijn rekening. We kunnen zeggen dat het was omdat ik niet wilde, of we kunnen een of andere onterende daad in scène zetten.'

Een rauwe grom van frustratie baande zich een weg uit Richards keel. Hij verlangde ernaar om Jane de waarheid te vertellen, haar zijn wens te bekennen om zijn leven met haar te delen. Maar de geest van zijn eerdere liefdesverdriet achtervolgde hem en joeg een rilling door zijn ziel.

Zijn angst, die verlammende vrees, legde hem het zwijgen op. Hij voelde zich een lafaard, niet in staat de woorden uit te spreken die er echt toe deden. In plaats daarvan hoorde hij zichzelf zeggen: 'Ik heb je onteerd, Jane. Ik heb je gekust. Het zou verkeerd zijn als ik je in zo'n gecompromitteerde positie zou achterlaten.'

Jane lachte zachtjes, maar het was geen volkomen vrolijke lach. Het was er een met een vleugje bitterheid. 'Je hebt met veel vrouwen van de ton heel andere dingen gedaan dan hen alleen maar kussen, en toch ben je met geen van hen getrouwd.'

Hij balde hulpeloos zijn vuisten. 'Ik ben niet geïnteresseerd in andere vrouwen. Ik maak me zorgen om jou. Als iemand daarachter komt...'

'Denk je dat zulke dingen me iets kunnen schelen? De society kijkt al op me neer. Ik kom uit Whitechapel en heb een broer die van criminele activiteiten wordt beschuldigd. Dieper kan ik niet meer zinken.'

Bij haar woorden spanden Richards kaakspieren zich aan en trilden zichtbaar onder zijn huid. 'Toch.'

Met een gelaten zucht antwoordde Jane: 'Als je meteen een antwoord wilt, Richard, dan is het nee. Ik wil niet met je trouwen.'

Hij had geweten dat ze hem zou kunnen afwijzen, maar om haar de woorden hardop te horen uitspreken was een harde klap, veel erger dan hij had verwacht. Het was alsof zijn hart uit zijn borst werd gerukt en onder een meedogenloze molensteen werd vermalen. De pijnlijke echo van zijn afwijzing door lady Charity galmde na in zijn ziel – hij was opnieuw ongewenst, niet goed genoeg.

* * *