Hoofdstuk 17: Harriet - De geheimen van Parijs

NET NU IK CLAIRE WAT MEER begon te bewonderen omdat ze zo dapper was passeuse te worden en de vliegenier van de Vrije Fransen tijdens de gevaarlijke reis door Bretagne te begeleiden, lijkt ze als een baksteen te vallen voor alweer een rokkenjager. Ik kan alleen maar hopen dat monsieur Leroux niet óók haar hart gaat breken. Hij klinkt bijna even ongeschikt als Ernst, deze aantrekkelijke casanova. Het heeft er alle schijn van dat hij vrouwen misbruikte, al was het ten bate van het ondergrondse netwerk waarover hij de leiding had.

Ik heb het vreselijke vermoeden dat de geschiedenis zich gaat herhalen en dat Claire niets heeft geleerd van haar fouten.

Maar leert iemand eigenlijk ooit van zijn fouten?

Een aantal zalen van het Palais Galliera is vandaag gesloten omdat er nieuwe tentoonstellingen worden ingericht. De creaties van Jeanne Lanvin – en die Lanvin-blauwe jurk met de zilveren kraaltjes – worden weer opgeborgen in de kelder van het museum, waar ze veilig worden opgeslagen tot de volgende keer dat ze worden tentoongesteld. Ik zit buiten op een van de bankjes rond het pand tussen de beelden die her en der op het terrein staan en schrijf het volgende deel van Claires verhaal op.

Mijn telefoon zoemt, en ik zie met een glimlach dat het Thierry is. Mijn glimlach wordt nog breder wanneer hij me vraagt of ik zin heb om vanavond met hem uit eten te gaan, in een bistro waar ze volgens hem de beste moules-frites van heel Parijs serveren.