Hoofdstuk 21: Harriet - De geheimen van Parijs

Als de werkdruk bij Agence Guillemet zich opbouwt tot een niveau waarop mensen geïrriteerd raken en de uitputting toeslaat, zoek ik mijn toevlucht weer in het Palais Galliera. Als ik tussen de tentoongestelde kleding zit zet dat me met beide benen terug op aarde en geeft het me het gevoel van verbondenheid met de wortels van de mode terug terwijl het me helpt herinneren dat dit niet zomaar kleren zijn: het zijn tastbare relieken van onze geschiedenis.

Ik dwaal door de grote zaal, waar een tentoonstelling over kleding uit de jaren zeventig de ruimte met haar levendige kleuren en vloeiende hippielijnen doet opleven.

Ik laat mijn gedachten orde scheppen in de laatste strengen van de familiegeschiedenis die Simone met me heeft gedeeld; van zowel haar geschiedenis als die van mij. Ik ben ook druk aan het lezen over wat er in die periode allemaal in Parijs gebeurde. Het dringt tot me door dat Claire getuige is geweest van de afgrijselijke gebeurtenissen in het Vélodrôme d’Hiver, waar meer dan dertienduizend Parijse Joden na een razzia in opdracht van de nazi’s door de Franse politie heen werden gebracht. Ze werden er in ondraaglijke omstandigheden gevangengehouden voordat ze naar de dodenkampen werden gedeporteerd. Onder die dertienduizend mensen waren vierduizend kinderen. En een van hen was het jongetje wiens blik Claire achtervolgde in haar dromen. Het is afschuwelijk te bedenken dat deze enorme stad beetje bij beetje, dag na dag, zo verlamd door angst en onderdrukking raakte dat de bewoners dit hebben laten gebeuren.

Mijn gedachten worden afgeleid door een vrouw in een elegant gesneden zwart pakje die de zaal binnen komt lopen. Haar zilvergrijze haar is in een boblijn geknipt en ze komt me vaag bekend voor. Dan dringt tot me door dat het de vrouw is die ik eerder heb gezien, bij de Lanvin-tentoonstelling. Ze blijft staan om het bordje bij een psychedelische jumpsuit met wijde vleermuismouwen te lezen en maakt wat aantekeningen in een schriftje dat ze bij zich heeft. Dan knikt ze naar me met een blik van herkenning in haar ogen, glimlacht en loopt verder.

Ik kijk op mijn horloge. Ik moet terug naar mijn werk. We zijn voor onze klanten bezig met het organiseren van de lancering van een lijn van ecologische cosmetica die in de zomer aan de Côte d’Azur wordt gelanceerd. De logistiek moet op touw worden gezet, de contracten van de modellen, hun hotels en transport moeten worden geregeld, er moeten persberichten worden geschreven en veeleisende mails van fotografen worden beantwoord. De accountmanagers staan stijf van de stress. Zelfs Florence, altijd het toonbeeld van kalm, koel evenwicht, haast zich nu door het kantoor. De lancering in Zuid-Frankrijk staat in de tweede week van juli op het programma en wordt direct gevolgd door de presentatie van de haute couture herfst/wintershows, die altijd in Parijs worden gehouden. Simone heeft me verteld dat er vanwege de drukte kans is dat zij en ik een belangrijkere rol kunnen gaan spelen in een van die evenementen.

Hoewel de haute-coutureshows geweldig zijn, hopen we op Nice!