Hoofdstuk 13 - Schijnverloofd met een lord

Tien dagen tot de bruiloft...

* * *

Richard opende langzaam zijn ogen en zag hoe de eerste tekenen van het oranje ochtendgloren door de onbekende gordijnen drongen. Hij kon zich niet herinneren hoe hij hier was gekomen en het duurde een moment voordat hij aan de vreemde omgeving gewend was. Toen hij zich op zijn zij draaide, voelde hij een licht gewicht op zijn schouder. Hij keek op en zag Jane's ontspannen gezicht, dat tegen hem aan genesteld lag. Zonder haar bril had hij haar bijna niet herkend. Ze zag er zo kwetsbaar uit, zo lief... zo wonderschoon.

Hij had niets tegen de bril, maar hij vond dat die iets van haar natuurlijke schoonheid verborg, wat jammer was. Misschien was er een model dat beter bij haar gezicht zou passen. Hij zou haar mee moeten nemen naar een goede opticien, die misschien iets flatteuzers voor haar kon ontwerpen.

Haar warme lichaam was zo verleidelijk dat hij het liefst wilde blijven. Maar de gedachte dat iemand haar kamer binnen zou kunnen komen, vervulde hem met afschuw. Hij wilde niet verantwoordelijk zijn voor het ruïneren van haar reputatie. Daarom moest hij absoluut zo snel mogelijk naar huis.

In het huis was het stil. Heel stil. Blijkbaar sliep het personeel nog. De activiteiten in het 'Elysium' moesten stilaan ten einde lopen, als ze al niet afgelopen waren. Blackmore zou dus ofwel slapen, ofwel druk bezig zijn in het 'Elysium'.

En Jane sliep ook.

Toen kwam er een idee in hem op.

Een betere kans zou hij nooit krijgen.

Heel, heel voorzichtig draaide hij Jane op haar andere zij en maakte zijn arm vrij. Hij probeerde daarbij geen geluid te maken. Toen stond hij op, trok het met bloed besmeurde hemd aan, daarna het vest en de geklede jas, zonder de moeite te nemen om ook maar iets daarvan dicht te knopen. Hij droeg zijn laarzen nog.

Hij keek op haar neer en overwoog haar wakker te maken en om hulp te vragen. Maar als de afgelopen nacht hem iets had geleerd, dan was het wel dat miss Jane Grant veel te gevaarlijk was voor zijn hart. Hij had nooit verwacht dat ze zo onder zijn huid zou kruipen. Liefdesverdriet vermijden was de reden waarom hij betekenisloze ontmoetingen zocht. Het was gemakkelijk om fysieke warmte en verbondenheid te voelen zonder verliefd te worden.

Jane, met haar bril en haar eenvoudige kleding, haar open hart en haar scherpe verstand, liet hem van meer dromen. Ze gaf hem het gevoel speciaal te zijn.

Maar dat alles betekende pijn en verdriet. En een herhaling van wat er met lady Charity was gebeurd, zou hij niet overleven.

Als het hem lukte om Blackmores studeerkamer binnen te dringen en zelf de informatie over Spencer te vinden, zou hij haar bevrijden van deze verloving die ze niet wilde. En hij zou zichzelf bevrijden, terugkeren naar zijn eigen leven en haar vergeten.

Zo traag en geruisloos als hij kon – godzijdank voor het tapijt – bewoog hij zich naar haar deur en ging naar buiten.

De gang was donker en stil. Hij moest de trap af en dan op de een of andere manier zijn weg vinden door het verdomde doolhof van gangen dat naar Thornes studeerkamer leidde.

De houten trap kraakte toen hij naar beneden liep. Hij herinnerde zich dat hij deze trap had gezien toen hij Blackmore een paar dagen geleden had bezocht. Hij sloeg linksaf, liep toen rechtdoor, en daar was ze, de deur naar zijn studeerkamer.

Hij bleef staan, haalde adem en luisterde. Maar alles was stil en hij hoorde alleen zijn hart, dat hard in zijn borstkas bonkte.

Hij duwde de deur open en stapte naar binnen.

De kamer was leeg, godzijdank.

Het zwakke licht van de ochtendschemering dat door de ramen viel, verlichtte het bureau dat bedekt was met stapels papieren en boeken, en de boekenkasten die vol stonden met dossiers en boekenkaften. Hij vond een kaars, stak die aan en begon de papieren door te snuffelen. Hij wist niet precies waar hij naar zocht. Wat voor informatie dan ook. Iets.

Hij controleerde de brieven, rekeningen, notities. Ook de boekhouding van het ‘Elysium’. Alles zag er uiterst geordend uit.

Hij opende een van de lades en ontdekte een zwarte leren map. Hij bladerde erdoorheen, fronste zijn wenkbrauwen en probeerde wijs te worden uit wat hij las. Dit moesten verschillende berichten zijn over een of andere cryptische activiteit. Er stonden dingen als: Het is volbracht. En: Het pakket is afgeleverd. En: Alle eieren uit de mand zijn nu in het kippenhok.

Onder de berichten zat een briefje met Spencers sterfdatum.

De hertog is op uw verzoek een lesje geleerd. Er is een complicatie opgetreden. Meer hierover later. Reuben.

Richards hart klopte zo hevig dat hij de voetstappen en het kraken van de deur eerst niet hoorde.

Toen klonk er een hijg en keek hij op. Jane stond in de deuropening. Ze droeg nog steeds de grijze jurk en er ontsnapten plukjes haar uit haar knot. Met grote ogen staarde ze naar het papier in zijn hand, haar mond open van schrik. Het volgende moment rende ze door de studeerkamer op hem af, stak haar arm uit en greep naar het briefje.

Hij deed een stap opzij en hield het papiertje hoog in de lucht, buiten haar bereik.

'Wat heb je daar vast?' riep ze.

'Bewijs,' zei Richard. Hij deed een stap achteruit, om het bureau heen en dichter naar de deur.

Hij deinsde achteruit, vouwde het briefje op en stopte het in de binnenzak van zijn gilet. Toen draaide hij zich om en verliet de kamer. Reuben. Complicatie. De hertog. Dit ging over Spencer. Dit bericht was het bewijs dat Thorne en zijn mannen erbij betrokken waren, maar het gaf hem geen aanwijzing over waar Spencer was of wat er precies was gebeurd. Richard wist nog niet zeker wat hij ermee moest doen.

'Blijf onmiddellijk staan!' Ze rende achter hem aan. 'Hoe kon je dat doen?'

In het donkere doolhof van gangen bleef hij staan en draaide zich naar haar om. 'Je weet wat we zoeken! Waarom ben je zo verrast? Jij wilt toch net zo graag van onze overeenkomst af als ik?’

'Wat is hier in godsnaam aan de hand?' brulde Thorne toen hij om een hoek kwam.