Hoofdstuk 21 - Schijnverloofd met een lord

In het halfduister van het rijtuig richtte ze haar intense grijze ogen op hem.

'Moest je voor je chaperon weglopen?' wilde Richard weten.

Ze giechelde. 'Ja, ik ben hem vrij snel kwijtgeraakt in de menigte.'

Hij glimlachte terug. 'Jane, als we met Reuben praten en hij ons eindelijk vertelt wat we willen weten...'

Ze schudde haar hoofd. 'Wees daar maar niet zo zeker van. Hij zou kunnen weigeren,' zei ze met zachte stem.

'Maar als je hem overtuigt...'

Het was duidelijk wat hij wilde suggereren. Als zij Reuben zou overtuigen en hij hen alles zou vertellen, dan zou het tussen hen beiden voorbij zijn. De gedachte was als een rotsblok dat in zijn ziel zonk.

Hij verlangde ernaar haar te vertellen dat hij niet wilde dat het voorbij was. Maar dat zou betekenen dat ze echt zouden moeten trouwen.

De lavendelgeur die van haar afkwam, verfriste het muffe interieur van het rijtuig. Zijn hart bonkte in zijn keel toen hij zag hoe haar lippen, die nog steeds licht geopend waren, een beetje trilden.

'Als ik hem overtuig,’ zei ze, en haar oogleden trilden lichtjes, 'is deze charade eindelijk voorbij. Ik kan weer op mijn school werken, zonder in Hyde Park te hoeven wandelen of soirees en bals te hoeven bijwonen. En jij bent dan vrij.'

Zijn keel werd droog en hij slikte. 'Ik weet niet of ik vrij van je wil zijn.'

Haar adem stokte. Hij was zich bewust van de warmte die van haar lichaam uitging, dat zich maar op een handbreedte van het zijne bevond.

'Je kunt me niet vertellen dat wat er tussen ons is gebeurd, niets voor je heeft betekend. Zeg me dat je niet van onze kussen hebt genoten,' zei hij met een diepe, fluwelen stem. 'Of wanneer ik je aanraakte...'

Haar ogen werden donkerder en vochtig. Haar lichaam wiegde lichtjes in zijn richting. Toen schudde ze haar hoofd.

'Het maakt niet uit of ik ervan genoten heb of niet,' zei ze. 'Wat telt, is dat jij me nooit wilde trouwen, en ik kan niet met je trouwen.'

Haar afwijzing deed pijn.

'Kun je dat echt niet, Jane?' vroeg hij zacht. 'Zie je dan niet dat ik je dingen heb verteld die ik nog nooit in mijn leven aan iemand heb verteld? Zie je dan niet dat ik met de spelletjes ben gestopt en niemand anders zie dan jou?'

Er viel een stilte tussen hen. Jane's ogen fladderden dicht, haar lippen openden zich alsof ze wilde spreken, maar er kwamen geen woorden. Richards hart leek te trillen en te knetteren, alsof er een klein onweer in zijn borst woedde. Ze hield zijn blik lange tijd vast, terwijl de koets zich voortbewoog en onder hun voeten rammelde.

‘Richard, ik wil je wel geloven, maar…'

‘Maar wat dan, Jane?' mompelde hij, en zijn lippen raakten haar oor. 'Je ziet toch dat ik niet bij je uit de buurt kan blijven?’

Hij boog zich naar haar toe en drukte zijn lippen op de hare. De aanraking was licht, maar zorgde ervoor dat er iets zoets en verrukkelijks door zijn bloed stroomde. Haar geur drong zijn neus binnen – lavendelzeep en iets wat bloemig leek, maar helemaal geen bloemensoort was; haar eigen, persoonlijke essentie. Diep ademde hij haar geur in en al zijn gedachten doofden als de lont van een olielamp – alles behalve dat hij meer van haar wilde. Meer van haar volle, zachte lippen. En toen ze haar mond voor hem opende, wilde hij meer van haar zachte tong en haar smaak, die fris en kruidig was en net zo bedwelmend als een goed glas brandy.

Hij kon niet anders dan zijn armen om haar heen slaan. Hemel, wat voelde ze teder en breekbaar aan in zijn armen, alsof hij haar volledig kon omsluiten, en ze dan helemaal van hem zou zijn. Het bloed in zijn aderen kookte en de kus werd dieper. Hij streek over haar tong – hongerig naar meer. Hij was hongerig naar alles wat ze hem zou geven. Toen hij zijn armen om haar taille sloeg, kromde ze haar rug en drukte zich tegen hem aan, waardoor hij haar nog steviger vasthield.

Hij was volledig buiten adem. Alles wat hij waarnam, was haar kleine, warme lichaam, haar geur in zijn neus en haar smaak op zijn tong.

Hij trok haar op zijn schoot, ook al slaakte Hercules een ontevreden jankje.

'Zie je dan niet,’ mompelde hij, terwijl hij haar gezicht kuste, ‘dat ik je net zoveel vreugde en geluk wil schenken als je kunt verdragen?'

'Ik heb mezelf gezworen dat ik dit niet nog eens laat gebeuren,' hijgde ze, terwijl hij afdaalde naar haar hals en haar goddelijke geur inademde. Hij maakte haar spencer open, kuste de aanzet van haar borsten en omvatte ze met zijn handen door de jurk en het korset heen.

'Kijk nou toch…' zei hij, terwijl hij met zijn tanden over haar huid schraapte en genoot van de heerlijke smaak ervan. 'Je hebt geen idee wat ik graag met je zou willen doen…'

'Richard…' klonk haar diepe, schorre stem. 'Dat kun je hier niet doen.'

Hij gromde. Hij was zo hard dat zijn pik pijn deed waar die tegen zijn broek drukte.

'Waar dan?' Hij bleef haar zachte, warme vlees strelen. 'Noem een plaats en een tijd, en ik zal er zijn.'

'Dat kunnen we niet doen.' Buiten adem trok ze zich terug.

Richard zuchtte, ging rechtop zitten en keek haar aan. Hij ademde zwaar, zijn hart bonsde tegen zijn ribben. Zijn erectie voelde strak en pijnlijk van verlangen naar haar. Zich nu inhouden vergde evenveel kracht als een koets in volle vaart tot stilstand brengen.

Maar haar 'nee' was voldoende.

‘Goed dan,' zei Richard, terwijl hij haar nog steeds vasthield.

Hercules jankte. Zijn staart sloeg op de bodem van de koets, wat de lucht vulde met een ritmisch getrommel, en zijn poten landden op Richards schoot.

Jane grinnikte, en het geluid klonk als muziek in zijn oren. 'Misschien wil Hercules ook een kus?'

Richard voelde nog steeds Jane's lichaamswarmte op zijn huid terwijl hij achteroverleunde. 'Je broer hoeft niet de moeite te doen om Reuben of je dienstmeisje mee te sturen,' zei hij, en zijn stem klonk licht geamuseerd. 'Je hond is de perfecte chaperone.'

Jane zuchtte en gleed van zijn schoot. 'Hercules heeft nog gelijk ook. Dat moet je toegeven.'

Richard haalde diep adem en beval zichzelf aan dingen te denken die hem afstootten. Zoals lady Whitemouth in een nachtjapon. Zijn lid begon te bedaren.

'Hoe gaat het met de kinderen?' informeerde hij bij Jane.

En de afleiding werkte, want Jane's gezicht lichtte op van enthousiasme. 'De kinderen boeken goede vooruitgang. Ik ben zeer tevreden. Maar het belangrijkste is dat ze ook plezier hebben.'

Richard glimlachte. 'Ik ben zo blij dat te horen. Wat je zei, dat de ton zo rijk is en deze kinderen desondanks hongerlijden en in een wereld van misdaad gedwongen worden... Wat kan ik doen om te helpen? Ik meen het. Vraag me wat je maar wilt en ik regel het meteen.'

Haar blik werd zachter en ze kneep in zijn hand. Hercules legde zijn kop op Richards schoot en Richard aaide hem.

'We hebben boeken nodig. Papier. Potloden en pennen. Inkt. Op dit moment hebben we alleen de kleine ruimte achter het ‘Elysium’. Maar op een dag wil ik een heel gebouw ergens in Whitechapel. Ik wil leraren, een kokkin en een schoonmaakster aannemen. Geld daarvoor zou dus zeer welkom zijn.'

Hij knikte. 'Ja, natuurlijk. Zeg me gewoon hoeveel je nodig hebt en ik zorg ervoor dat je het krijgt.'

Ze glimlachte. 'Dank je, Richard. Ik ben erg onder de indruk en buitengewoon dankbaar. Deze kinderen hebben een zwaar leven gehad en ik heb het gevoel dat ik echt iets zinvols doe door hen te helpen.'

Hij knikte opnieuw en zijn hart kromp ineen. 'Ik bewonder je enthousiasme, je passie. Waar we het daarnet over hadden… Je inspireert me om ook iets te willen doen, om een verschil te maken.'

'Dat is geweldig. Wat bijvoorbeeld?'

'Nou… ik denk erover na om een bedrijf te openen, zoals je voorstelde, maar dan ergens in Whitechapel, waar het de mensen van de gemeenschap ten goede kan komen. Zoals een fabriek, bijvoorbeeld. Ik zou er echter een openen die een veilige werkomgeving en eerlijke lonen biedt. Niet zo’n fabrieken die mensen verminkt achterlaat. Ik wil niet een van die uitbuiters zijn die hun geld verdienen ten koste van wanhopige, hongerige mensen. Ik zou geen kinderen aannemen, zoals anderen doen, maar ik zou hun ouders een hoger salaris bieden dan de meesten en voorstellen dat de kinderen naar de school van mijn vrouw gaan.'

Jane's gezicht vertrok en Richard besefte wat hij zojuist had gezegd.

De school van zijn vrouw…

Zijn vrouw…

Het was maar een simpele verspreking. Maar waarom voelde het zo goed?

'Alleen zal ik niet je vrouw zijn,' zei ze, haar ogen groot achter haar bril. 'Toch?'

Hij dwong een glimlach op zijn gezicht. 'Natuurlijk zul je dat niet zijn, Jane.'

Hoewel het een heerlijk gevoel was om zich voor te stellen dat ze daadwerkelijk elke dag in zijn leven zou zijn. Dat hij haar lippen zou proeven, elke nacht met haar zou slapen, met haar zou praten. Haar alleen al zien, alleen al in haar aanwezigheid zijn, zou zijn dagen lichter maken.

Zijn borst deed pijn bij de droom van iets wat hij nooit zou hebben.

Hij keek uit het raam naar de armoedige huizen, naar de mensen die op straat zaten te bedelen, naar de gevaarlijke mannen die met de koppen bij elkaar stonden te praten, naar de vrouwen die op de hoeken stonden en zich prostitueerden.

Om zichzelf af te leiden, zei hij: 'Ik bedoelde alleen maar dat het een goed idee zou kunnen zijn om hier iets te bouwen. Het zou niet duur zijn om hier grond te kopen. En als je iets zou bouwen met de lokale arbeidskrachten, zouden de mensen hier werk en geld krijgen. Ze zouden echt werk hebben.'

'Dat klinkt geweldig, Richard,' zei ze.

Hij keek haar in de ogen. Dat was wat ze deed. Ze had een compleet nieuwe versie van het leven voor hem geopend. Hij knikte. 'Ik moet het aan Spencer vragen. Hij heeft een neus voor dat soort dingen…'

Zijn stem stierf weg toen hij zich bewust werd van zijn tweede verspreking van die dag en hij merkte hoe Jane's ogen verdrietig werden. Hij schudde zijn hoofd.

'Spencer vragen? Wat zeg ik nou? We weten nog steeds niet waar hij is en of hij nog leeft.'

'Je moet erin geloven dat hij nog leeft.'

Hij knikte en er brak iets in zijn borst. 'Ik wil nooit meer een broer verliezen.'

Ze slikte. 'Heb je al eens een broer verloren?'

'Ja,' gaf hij toe. Zijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering. 'Toen ik opgroeide, was Preston mijn beste vriend. Ik keek tegen hem op. Ik was nog geen zes jaar oud toen Spencer en Preston een hevige ruzie kregen en mijn ouders Preston naar een kostschool in Schotland stuurden. Op een dag was hij gewoon weg.'

Haar gelaatstrekken werden zachter, alsof ze hem precies begreep. En haar ogen vulden zich met meelevend verdriet. 'Ik begrijp het. Met mij en Thorne is iets heel vergelijkbaars gebeurd.'

Hij fronste zijn wenkbrauwen. 'Zijn jullie niet samen opgegroeid?'

Jane knikte. 'Thorne was veel ouder dan ik, maar we hadden een hechte band. Maar er is tussen hem en papa zo iets ergs gebeurd, dat papa hem heeft weggejaagd.'

'Het voelde alsof hij je in de steek liet, hè?'

Richard draaide zijn handpalm naar boven, verstrengelde zijn vingers met de hare en kneep zachtjes in haar hand.

Ze knikte en snoof. 'Ja. Ik was zo alleen.'

Op dat moment vervaagden het rijtuig en de wereld daarbuiten naar de achtergrond. Alles wat overbleef, was Jane's warme blik en iets wat hen als een onzichtbare draad met elkaar verbond.

En Richard voelde voor het eerst sinds lady Charity hem had verlaten een gevoel van thuiskomen. De muren die hij om zijn hart had opgetrokken kregen barsten en onthulden de kwetsbaarheid die hij zo lang had verborgen.

Toen hij in Jane's ogen keek, wist Richard dat ze een deel van zijn ziel aanraakte waarvan hij was vergeten dat het überhaupt bestond. En hij realiseerde zich met een beangstigende helderheid dat hij verliefd op haar werd.