Hoofdstuk 30 - Schijnverloofd met een lord

Toen Jane later die avond de grote balzaal van Carlton House binnenliep, bleef ze even staan en keek ze vol ontzag om zich heen. Kaarsen flikkerden op glinsterende kristallen kroonluchters, terwijl het geroezemoes van gesprekken de lucht vulde. Dit was niet het bal van Almack’s van vijf jaar geleden – het was veel beter. Dit was een koninklijk bal en het was haar eerste.

Hoewel ze zonder haar bril niet zo goed kon zien, kon ze wel uitmaken dat de residentie van de prins-regent schitterde dankzij de met fonkelende juwelen uitgedoste elegante dames, die zich bewogen, praatten en dansten. Het bal werd gehouden ter ere van het Britse leger en de marine, en de zaal was gevuld met leger- en marineofficieren in rode en donkerblauwe uniformen, die met glazen wijn en punch in de hand rondliepen.

Om haar heen werd gekletst en gelachen, en het orkest op de balustrade speelde walsmuziek. Fijne zijden jurken ritselden en fladderden terwijl de paren een nieuwe, schandalige dans dansten, die door de matrones werd afgekeurd maar door de prins juist sterk werd aangemoedigd. Zelfs met haar wazige zicht kon ze de grote spiegels in vergulde lijsten zien die langs de muren stonden en de toch al ruime zaal bijna eindeloos lieten lijken. Hoge ramen, voorzien van weelderige gordijnen, boden uitzicht op de door de maan verlichte tuin. Ze wenste dat ze de details van de handgeschilderde fresco’s en de vergulde lijsten aan het hoge plafond kon onderscheiden. De bedwelmende geur van damesparfum overstemde de fruitige geur van de wijn die trotse lakeien op zilveren dienbladen ronddroegen.

Richard, Jane en Calliope stonden bij de ingang van de balzaal en verschillende hoofden draaiden zich naar hen om, waarbij de blikken op haar landden. Zelfs met haar wazige zicht herkende Jane lady Whitemouth aan haar gouden haar en haar uitstraling van macht en autoriteit.

Jane verstijfde, knipperend, en klemde haar hand om de prachtige waaier die de assistente van mevrouw Newman voor haar had gemaakt van dezelfde zilverkleurige stof als haar jurk.

Alsof hij haar gedachten had gelezen, boog Richard zich naar haar toe en kneep hij stiekem en geruststellend in haar elleboog. 'Je hebt alle recht om hier te zijn, wat de anderen ook zeggen. Vergeet dat niet.'

Ze keek naar hem op en wenste dat ze hem beter kon zien.

'Je schoonheid straalt van binnenuit, liefste,' zei hij, en hij haalde een rechthoekig doosje uit zijn jacquet. 'De jurk die je draagt is als een mooie omlijsting die alleen maar benadrukt wat ik al zie.'

Ze nam het doosje aan en opende het. Ondanks haar wazige zicht herkende ze een bril. Hij leek op een lorgnet – een decoratief, modieus accessoire dat met een handvat voor de ogen werd gehouden – want hij was ovaal en de buitenste randen liepen iets naar boven. Maar in tegenstelling tot een gewoon lorgnet had deze twee pootjes die over de oren pasten. Het montuur was van glanzend goud met verfijnde, delicate patronen, versierd met kleine, fonkelende diamantjes. Haar adem stokte bij de aanblik van de schoonheid van dit geschenk, van de sentimentaliteit ervan.

'Dit is te veel...' fluisterde ze, niet in staat haar ogen ervan af te wenden. 'Dit moet je een vermogen hebben gekost.'

‘Dit komt nog niet eens in de buurt van waarmee ik je wil overladen,' zei hij, en ze kreeg er een warm en tintelend gevoel van. 'Ik heb hem een paar dagen geleden bij een opticien besteld, maar ik weet niet of je er goed mee kunt zien. Pas hem alsjeblieft.'

'Dank je, Richard, maar ik kan hem niet aannemen,' zei ze, terwijl ze naar hem opkeek.

'Ik sta erop,' antwoordde hij. 'Alsjeblieft. Op zijn minst voor dit bal. Je kunt duidelijk niet goed zien en je zou geen compromissen moeten sluiten omwille van de mode of de mening van anderen.'

Hij had overduidelijk gelijk – ze was gefrustreerd omdat ze niet duidelijk kon zien. Ze nam de bril uit het doosje en zette hem op. De wereld om haar heen werd onmiddellijk scherp en ze slaakte een zucht van verlichting omdat ze weer helder en goed kon zien.

Ze ving de intense blik van zijn fonkelende blauwe ogen op. Daarin lag niets dan liefde. Niets dan bewondering en steun. Ze rechte haar rug en straalde hem toe. Ze wist dat ze er nog nooit zo mooi had uitgezien of zich zo mooi had gevoeld. Ze voelde zich zo licht dat ze zou kunnen zweven. Het gevoel was heerlijk, nieuw en… vreemd.

'Adembenemend,' zei Richard.

Dit was een koninklijk bal met de hoogste adel en de mooiste dames van Londen.

Hoe kon Richard haar in zo'n menigte aankijken alsof niemand anders ertoe deed?

Haar maag tintelde van opwinding en vreugde. Was hoe het voelde om erbij te horen? Te horen bij Lord Richard Seaton, de broer van de twaalfde hertog van Grandhampton, een van de oudste en rijkste families van Engeland?

Te zien hoe de mensen haar niet met afschuw, medelijden of verbazing, maar met waardering en respect aankeken. Lady Whitemouths lippen tuitten ze toen ze Jane bekeek. En Jane's handpalmen begonnen te zweten in haar handschoenen. Maar toen verscheen er een glimlach op het gezicht van de gravin, en zij en enkele andere oudere matrones in zijde en met veren in hun haar, begaven zich richting Richard, Calliope en Jane.

'Miss Grant,' zei Lady Whitemouth toen ze voor hen stopte. Haar blonde haar was gekapt in modieuze krullen die onder een tulband met drie lange veren uit piepten. Ze droeg een perzikkleurige zijden jurk die Jane herkende uit de winkel van Madame Dubois. 'Lady Calliope. Lord Richard.'

Richards grootmoeder stond aan haar zijde. Naast hen stond lady Isabella, die er zoals altijd beeldig uitzag in een witte jurk met een lijfje afgezet met kant waarop kleine kristallen fonkelden. Lady Isabella schonk Jane een vriendelijke glimlach. 'Hoe gaat het met u, lady Whitemouth?' vroeg Jane. 'lady Isabella?'

'Het gaat goed met me, miss Grant,' antwoordde lady Isabella. 'Dank u wel voor het vragen. U beiden bent vanavond een uitermate charmant stel. U natuurlijk ook, lady Calliope,' zei ze, blozend.

Calliope glimlachte hartelijk naar haar.

'Zeker,' zei lady Whitemouth, terwijl ze haar wantrouwig opnam. 'Miss Grant, u bent nogal… opgebloeid sinds de laatste keer dat ik u zag.'

Jane slikte. De gravin kon toch niet weten wat Richard en zij hadden gedaan… of wel?

'En nu lijkt u precies op uw lieve overleden mama,' voegde de hertogin-weduwe van Grandhampton eraan toe.

Jane kreeg even geen lucht. Tranen brandden achter haar ogen.

'Dank u wel,' zei ze. 'Ik wou dat mijn vader nog leefde om me dat te zeggen. Maar het betekent heel veel voor me om het van u te horen.'

De ogen van de weduwe werden warmer toen ze haar hoofd schuin hield. 'U maakt haar trots.'

Ze wist dat niemand iets beters had kunnen zeggen om haar gerust te stellen dan de verzekering dat haar verschijning de goedkeuring van haar moeder zou hebben gekregen. Uiteindelijk betekende het meer om haar moeder, die Jane nooit had gekend maar die ze zich vaak had voorgesteld, trots te maken dan om indruk te maken op de ton. En doordat ze omringd en gesteund werd door Richard en Calliope, voelde ze zich alsof ze een deel van hen was. Alsof ze eindelijk door de ton was geaccepteerd.

Een knappe, goudharige man in uniform verscheen plotseling naast lady Whitemouth. Hij was net zo lang als Richard en even goedgebouwd, slank en gespierd. Hij had een rechte neus, een hoekige kin en hij werd omgeven door een onmiskenbare aura van arrogantie.

'Lord Richard.' Hij knikte naar Richard. 'Lady Whitemouth.' Zijn ogen richtten zich op Jane en bekeken haar bewonderend. Wat vreemd, dacht Jane, dat een aantrekkelijke man haar op die manier aankeek. Dat had ze nog nooit meegemaakt, behalve met Richard. 'En wie is dat? En is ze vrij voor een dans?'

Jane kon de hitte die van Richard afkwam bijna voelen toen zijn gezicht rood aanliep. Zijn ademhaling versnelde en zijn handen balden zich tot vuisten.

'Dat is mijn verloofde, miss Jane Grant,' zei hij koel. 'En nee, ze is niet vrij voor een dans, Kelford, want ze heeft mij de volgende dans beloofd.'

Dat had ze helemaal niet gedaan, maar het was vertederend dat Richard plotseling zo bezitterig was. Dus knikte ze naar Kelford, wie hij ook was. 'Ik ben bezet, sir.'

'Ik weet zeker dat de hertog andere aangename, onbezette dames zal vinden om mee te dansen,' stelde lady Whitemouth voor en ze duwde lady Isabella lichtjes naar voren.

Kelford hield zijn hoofd waarderend schuin en in zijn ogen, omlijst door lange wimpers, stond een onmiskenbaar vermaak te lezen. Zijn blik gleed langs lady Isabella en bleef op Calliope rusten, zonder haar weer los te laten. Voor het eerst sinds Jane haar kende, leek Calliope met stomheid geslagen. Ze stond volkomen stil, met wijd opengesperde ogen, alsof ze gevangen was door de blik van de officier.

De ceremoniemeester kondigde de volgende dans aan.

'En u?' vroeg Kelford aan Calliope.

'Dat is mijn zus, Kelford,' gromde Richard.

'Ah,' zei Kelford, zonder zijn ogen van Calliope af te wenden. 'Ze zal in goede handen zijn.'

'Calliope,' bracht Richard tussen samengeklemde tanden uit. 'Had je Preston niet de volgende dans beloofd?'

Ondanks de beleefdheden die een paar ogenblikken eerder waren uitgewisseld, zag Jane het gezicht van lady Whitemouth vertrekken alsof ze in een citroen had gebeten. Jane wist zeker dat het de bedoeling van lady Whitemouth was geweest dat Kelford met lady Isabella zou dansen, maar nu negeerde hij haar dochter.

'Dat kan ik me niet herinneren,' antwoordde Calliope.

Richards gezicht betrok.

Kelford grijnsde als een kat die op het punt stond een welverdiend schoteltje room te verorberen. 'Als dat zo is... mag ik dan om de eer van uw volgende dans vragen, lady Calliope?'

Jane wist zeker dat Calliope nee zou zeggen. Deze man was overduidelijk een schurk en een bonvivant die zich niets aantrok van de sociale omgangsvormen. Richard was het er duidelijk niet mee eens. En bovendien was Calliope niet geïnteresseerd in dansen, flirten of mannen.

'Dat mag u,' antwoordde Calliope.

Kelford knikte haar galant toe. En daarop nam Calliope zijn hand en ze begaven zich in de menigte om hun plaats in te nemen tussen de paren in het midden van de zaal.

Jane keek naar Richard, die zijn blik van Kelfords rug afwendde en zich weer naar haar toekeerde, waarbij zijn uitdrukking onmiddellijk warmer werd.

'Zullen wij?' vroeg hij en ze kon een brede grijns nauwelijks onderdrukken.

Ze knikten beleefd naar lady Whitemouth en lady Isabella en baanden zich eveneens een weg door de gasten.

'Wat heb je tegen hem?' informeerde Jane nieuwsgierig.

'Hij is een bonvivant en een gelukszoeker,' legde Richard uit. 'De hertog van Kelford heeft geen cent te makken en moet drie jongere zussen onderhouden. Hij is een marineofficier. Ik ken hem van Oxford. Ik heb hem op een paar van die wilde soirees gezien waar mannen als hij naartoe gaan om te drinken en met vrouwen te slapen.'

Uiteindelijk namen ze hun plaats in op de dansvloer, terwijl de gasten een kring om hen heen vormden. Vele ogen waren op hen gericht. Ze stond in het middelpunt van de belangstelling. Maar anders dan een paar dagen geleden voelde Jane zich niet meer zo ongemakkelijk. Ze voelde zich ontspannen en heerlijk. Maar bovenal stond ze in het middelpunt van Richards aandacht. Hij keek haar aan alsof er naast haar niemand of niets anders bestond.

'Mannen zoals jij, bedoel je?' vroeg Jane.

'Niet meer, liefste. Sinds ik jou heb ontmoet, heb ik geen moment aan een andere vrouw gedacht.'

Het orkest zette de eerste akkoorden van de wals in en Richard en Jane volgden. Haar hart sloeg zo snel toen Richards sterke armen haar vasthielden en haar door de passen en bewegingen leidden. Ze kon haar ogen niet van zijn knappe gezicht afhouden en hij kon op zijn beurt zijn blik ook niet van haar afwenden, zo leek het. Terwijl andere paren om hen heen zwierden en bewogen, had ze het warm; zijn lichaam straalde door zijn kleding heen hitte uit als een kachel.

'Is dit niet heerlijk, Jane?' vroeg hij, zijn ogen fonkelend en stralend, uitsluitend op haar gericht. Een zachte glimlach speelde om zijn lippen. 'Jij en ik. Dansend.'

'Het is meer dan heerlijk,' gaf ze toe.

Het was puur geluk. De man van wie ze hield, hield haar in zijn armen en zwierde haar in het rond.

De blik in zijn blauwe ogen hield haar gevangen en zijn vingers streelden haar rug door de stof van haar jurk. 'Over vier dagen is onze bruiloft, Jane. Dit zou ons "voor altijd" kunnen zijn. Zeg alleen gewoon geen nee.'

Warmte verspreidde zich als zonneschijn door haar borst. Ze voelde zich licht en gelukkig, warm en zwevend. Ze glimlachte stralend naar hem toen ze zich voorstelde hoe ze in hun eigen huis zouden wonen, naast hem wakker zou worden, met hem naar bed zou gaan. De familie op bezoek. Vrienden. Naar bals gaan waar hij zich niet voor haar hoefde te schamen, maar er trots op kon zijn dat zij zijn vrouw was.

Precies zoals hij er nu trots op was om met haar te zijn.

Ze wilde ja zeggen. Het woord lag haar op de lippen. En hoewel de angst haar hart langzaam beklemde, kon ze zich nog steeds voorstellen ja tegen hem te zeggen. Ze kon zich voorstellen moedig te zijn en zichzelf toe te staan erin te geloven dat ze deel zou kunnen uitmaken van deze wereld.

Dat ze het verdiende om bij hem te zijn. Dat ze bij hem hoorde.

Dat ze niet meer door het leven dreef, maar eindelijk de oever bereikte. En die oever was hij.

Ze glimlachte naar hem. Het was een glimlach die ja zei. Maar hardop zei ze: 'Ik heb nog niet besloten.'

Een prachtige, hemelse glimlach, die hem op een halfgod deed lijken, verscheen op zijn gezicht. 'Dus het is geen nee,' zei hij tevreden.

'Het is geen nee.'