Intermezzo 1: Vinnie en Mayke - Hoogtij

‘Hé, keukenprinses! Ben je er nog; ik dacht dat je al lang alles had afgesloten.’

‘Nee, ik wil nog even wat afmaken voor morgen, als we met de nieuwe menukaart gaan beginnen; weet je wel, die appel-karameltaart?’

‘Ik dacht al, wat ruikt het hier idioot lekker. Is Cam ook nog hier?’

‘Ja, hij zal wel in de zee liggen, denk ik. Hij heeft zo hard gewerkt de afgelopen tijd, hij had verschrikkelijk veel zin om te surfen. En volgens hem komt er rotweer in de loop van het weekend; het schijnt echt gruwelijk vies weer te zijn in Noord-Engeland en Schotland. En wat er daar gebeurt hebben wij volgens hem twee dagen later.’

‘Dus hij is nu ook nog een meteorologisch orakel? Is er nog iets wat die jongen niet kan?’

‘Appel-karameltaart bakken.’

‘Haha, wat ben je weer lekker ad rem. Maar goed, jullie zijn wel een goed setje, vind ik, al met al. Jij kan de taart bakken, hij kan hem opeten. Dat houdt de zaak toch op zich wel netjes in evenwicht, vind je niet?’

‘Ja, en jij kan alles wat los zit weer aan elkaar vast lullen. Wordt Milena daar nooit gek van?’

‘Mi? Nee hoor, die vindt het alleen maar gezellig dat ik zo’n ongelooflijke zwamneus ben.’

‘Het is dat ik je intussen goed genoeg ken om te weten wat er onder die grijns van jou zit, anders zou ik het nog gaan geloven ook.’

‘Ja, ja, het is goed met je. Ik kwam eigenlijk alleen maar even kijken of ik die grote stormlantaarn even mee kan nemen; Mi wil er iets mee, ik weet ook niet precies wat. Beschilderen of zo, iets vormgeverigs. Ik had haar beloofd dat ik op weg naar huis even langs zou rijden om hem op te halen.’

‘Dat roestige ding? Staat daar, in de hoek bij de loungebank. Je kunt hem net zien vanuit hier.’

‘Waar? O, wacht ik zie hem, top. Hé, trouwens?’

‘Ja?’

‘Je weet nooit wie ik een lift heb gegeven vanaf de veerhaven.’

‘Nee, geen idee, wie? Barack Obama?’

‘Ha, dat zou wat zijn! Zeg Barack, geef mij eens wat advies over hoe ik dit of dat moet aanpakken in de eilandraad? Als politici onder elkaar. Haha, ik zou me doodlachen. Nee, het was Yvonne! Van Tjeerd, weet je wel? Yvonne Olivier, die met Leon, toen jij ook nog met Leon –’

‘Ja, ja, hou maar op, ik weet heus nog wel wie dat is. Wat doet die nou hier? Ik dacht dat ze door haar eigen ouders van het eiland af was getrapt.’

‘Ik geloof dat het wel iets genuanceerder zit dan dat, Mayke. Iets te kort door de bocht.’

‘O, excuuuse me, meneer de diplomaat! Sorry dat ik niet meer sympathie kan opbrengen voor dat oervervelende prinsesje, of vind je dat ik haar achteraf nog moet bedanken dat ze het achter mijn rug om met mijn toenmalige vriendje deed?’

‘Misschien wel. Misschien moet je haar wel bedanken, ja. Want stel je voor dat je aan Leon was blijven hangen. Stel je voor dat je het nooit had uitgemaakt. Hoe had je leven er dan uitgezien?’

‘Een stuk minder gezellig, dat kan ik je wel vertellen.’

‘Kijk. Dat bedoel ik. En verder: volgens mij is Yvonne niet meer de Yvonne die ze vroeger was. Ze noemt zich ook anders. En ze ziet er heel anders uit. Haar haar is eraf en ze heeft een dikke bril op. Als er niet zo’n goed figuur onder zat, zou je nog bijna gaan geloven dat ze een nerd is.’

‘Vinnie!’

‘Au!’

‘Moet je maar niet van die vreselijke dingen zeggen. Pas op of ik bel Milena om over je te klikken.’

‘Maakt mij dat nou uit, moet ze alleen maar om lachen, zij kent me toch.’

‘Ja, grote praatjes genoeg, maar praatjes vullen geen gaatjes, vriend. Nou, pak die lantaarn en ga, want ik ben hier klaar, en het is nog wel vroeg maar er komt toch niemand meer. Ax en Wen zijn ook al naar beneden; ik ga afsluiten. Ik heb met Cam afgesproken bij de surfschool, en M&M zitten daar ook; kan Lieuwe nog even lekker in het zand spelen.’

‘Aye aye, ma’am. M&M ook, wat vinden Martin en Mandy daarvan? Dan zouden wij V&M zijn, en jullie zijn C&M. Je kunt jezelf beter Ayke noemen, dan heb je C&A. Wat hebben we trouwens veel mensen met een naam met een M; dat is me nooit eerder opgevallen! Huh.’

‘Zwamneus.’

‘Zei ik toch.’