Intermezzo 4: Cam en Sjaak - Hoogtij

‘Heer Jacques. Een woord van advies, om er maar eens een mooi anglicisme tegenaan te gooien.’

‘Wie zegt dat ik op jouw advies zit te wachten?’

‘Ik zeg dat. Want ik heb mijn ogen noch in mijn achterhoofd, noch in mijn zak zitten, om van andere lichaamsdelen nog maar te zwijgen. Ik ben geweest waar jij nu bent. Op die plek in je leven waarvan je denkt: hoe ben ik hier in vredesnaam terechtgekomen.’

‘Dat denk ik helemaal niet.’

‘Vrind, wees nu even realistisch. Ik weet precies wat voor model jij bent, want ik was er zelf ook zo een. Zelfstandig tot op het bot, intelligent, compromisloos, bereid tot het uiterste te gaan als je je eenmaal een doel hebt gesteld.’

‘Ik ben een hosselaar, ja, dat kan je wel stellen. En wat wil je ook; ik ben al zo lang op mezelf aangewezen, heb al zo veel shit op moeten lossen...’

‘Precies. De details zullen ongetwijfeld verschillen, maar het basisidee is hetzelfde. Vechten voor je principes, maar ook drank, middelen, vrouwen. Ja?’

‘Ja.’

‘En op een dag heb je daar eigenlijk schoon genoeg van. Wil je iets anders. En al helemaal als je het om je heen ziet gebeuren. Ja?’

‘Hou maar op. Je moet de psychologie in, jij.’

‘Aah, de tragiek van een barman... Maar even ter zake: Nynke. Een bijzonder meisje. Een intelligent meisje. Een mooi meisje, ook, al doet ze op dit moment haar best om dat niet al te nadrukkelijk een rol te laten spelen. Ze heeft, naar de maatstaven van dit eiland welteverstaan, nogal heftig gereageerd op de puberteit, maar in feite heeft ze nauwelijks iets meegemaakt. Ze is nog behoorlijk onschuldig, dat zie je aan alles.’

‘Als jij het zegt.’

‘Ik zeg het. Nynke vindt je aantrekkelijk, en jij haar. Dat is voor oplettende toeschouwers van kilometers afstand al te ontwaren. Nu kun je dat in de knop breken, als je tenminste zo doorgaat als je zojuist deed. Je kunt het ook uitbuiten en wegwerpen wanneer je er klaar mee bent, maar je kunt het ook... voeden. Koesteren, laten ontluiken. Wie weet vind je dan wel wat je zoekt, mijn beste Jacques, wie weet vind je wel wat je zoekt.’

‘Wat lul je nou, man. Met je moeilijke gepraat.’

‘Ach, dat is ook maar een pose. Een grap, een witz. Maar je begrijpt wel wat ik bedoel?’

‘Ik wil niks met actrices, gewoon, dat type; zijn uiteindelijk alleen maar met zichzelf bezig, en de enige reden dat ze met mij zouden willen is omdat ze denken dat dat iets voor hun eigen bekendheid zou kunnen doen.’

‘Is dat hier ook aan de hand, dan?’

‘...’

‘Ja, dan kun je wel je schouders ophalen, maar denk nu even goed na. Volgens mij weet Nynke niet eens wie “Sjaak” eigenlijk is. Misschien moet je dat haar eerst eens vertellen, en dan oordelen, afgaand op haar reactie.’

‘Dat kan ik toch niet zomaar doen?’

‘Waarom niet?’

‘Nou, omdat ik daar nou juist even van weg probeer te komen. Dat weet je toch, ik heb toch gezegd hoe het zit? Nog voordat ik hier kwam? En zal je zien, als ik het dan eenmaal heb verteld, dan wordt het helemaal erg, dan gaat ze nog achter me aan lopen ook.’

‘Arrogantie siert je niet, jongeman.’

‘Je moet niet doen alsof je mijn opa bent, gast, dat siert jou weer niet.’

‘Daar heb je een punt. Maar doe jezelf een plezier en neem mijn advies ter harte. Praat met haar, geef haar de kans te reageren vanuit haarzelf. Misschien zal ze je verrassen, wie weet zelfs aangenaam.’

‘Shit.’

‘Juist. En laten we ons nu maar eens van onze beste kant laten zien, en de meute op het strand een handje gaan helpen. Hier heb je wat vuilniszakken.’